Ο παππούς μου, ο «Μπαρμπαθωμάς», η μεγάλη μου αδυναμία, ήταν ένας άνθρωπος πράος, καλαμπουρτζής, ευγενικός και καλόψυχος με όλους και περισσότερο με τα εγγόνια του. Αγρότης στο επάγγελμα, με καπνά, ελιές και αμπέλια. Σαν τώρα τον θυμάμαι να γυρίζει σπίτι μισοκοιμισμένος πάνω στο κάρο του.

Πολεμιστής του ’40, έφτασε με τα πόδια από τη Νιγρίτα Σερρών μέχρι τους Αγίους Σαράντα και την Κορυτσά. Θυμάμαι ατελείωτες ώρες να εξιστορεί σ’ εμένα και τα υπόλοιπα τρία εγγόνια του, ιστορίες από τον πόλεμο και να μας εξηγεί πόσο τυχερός στάθηκε που επέζησε. Αυτό που θυμάμαι όμως περισσότερο από τον παππού μου, είναι οι αυτοσχέδιες σφεντόνες που μου έφτιαχνε.

Έψαχνε στο κτήμα του την κατάλληλη διχάλα, έβρισκε έπειτα σαμπρέλα και δέρμα, και η σφεντόνα μου ήταν έτοιμη!

Μόλις συνάντησα στον δρόμο μου αυτό το ξύλο, μου ξύπνησαν μνήμες… Φυσικά, το ξύλο αυτό έγινε σφεντόνα!

Μοναδικό
Τοποθεσία: Aegean Sea (Greece – Chalkidiki)

  • ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: – Μ 4cm / Π 79cm / Υ 20cm
  • ΒΑΡΟΣ: -.
  • ΕΙΔΟΣ ΞΥΛΟΥ: